_{ذهن ، قلب ، خدا . . .}

_{بودن را اینگونه معنا می کنم که پست بماند : دنیایی که از حجم سهمگین تاریکی ، از خشم}

_{چشمهای قاتل ، از بودن این همه درد بی درمان و از وحشت نبودن دستی مهربان ، رو به}

_{خاموشی است . زمینی به وسعت تنهایی که می کشد مرا به سوی خویش تا زیر پا لگد کنم}

_{گذشته های شیرین ، همیشه ی تلخ را . آسمانی به رنگ سرخ ، ورق ورق سیاه ، بی هیچ}

_{نشانه ای  از زلال آبی ها .}

_{و این ها همه اسیر بودن اند ، من اما آزادم از زنجیر ، من تمام شدم از بندگی . . .}

_{می دانی با وجود ظلم تو ، ذهن وحشی به این می اندیشد : گرفتار بودن در غم بودن . . .}

_{دنیای من پر از رهایی است ، شدن از تفکر من هست می شود ، نمی خواهم بیش از این}

_{ذلت بودن را به دوش بکشم ، تو ما را محکوم می کنی به مردن ، به دیگر نشدن ،  تو به خیال}

_{خودجهانی ساخته ای لایق بودن ، آن سوی شدن ، روزی ، جایی ، نخواهیم دید هرگز !}

_{می خواهم باشم تا زندگی کنم ، من محاط شده ام در فضایی نفس گیر که عجیب زنده اند}

_{آدمیان ! تو زندان تن می سازی ، من در حسرت آزادی ام ، اینچنین ماندن تا کجا ؟ خسته ام}

_{از آنچه تو می خواهی باشم ، آسوده ام که دیگر صدایت نیست ، تا اوج می روم که حضورت مرگ}

_{بیافریند باز ، مرده ای که می کشد هنوز ، خیالی پوچ زنده می کند مرا . . .}

_{بودن به سمت تو بیداد می کند . من می شوم به هر سو که گم کنم تو را ، به سنگها ، به}

_{خارها،بگو روان شوند . شدن مرا می برد تا مرز روشنی ، تا بی نهایت خودم ، آنجا که زمان در}

_{دستان من به تقلای جان می افتد ، آنجا که تو هیچ هم نیستی . . .} 

_{چرا دنیای تو رنگ خون ، رنگ درد می شود ؟ چرا برای خواستن اسیر می شویم ؟ پر پرواز دیگر}

_{شکستنی نیست ، پرنده ی من هیچگاه مردنی نیست . . .}

_{به سمت نبودنت پرواز می کنم ، در میانه ی راه اگر خاموش ماندم به دل نگیر ،حرفها برای نگفتن}

_{دارم ، غمی نیست تنها بمانم ، بی همسفر تو را دور می زنم .}

_{تو از ذهن ویرانگر من می ترسی ، تو را نباید این گونه نزدیک پیدایت کرد ! حال همه ی تو در}

 _{دستان من است ،}

_{به حرف دلم ، دست هایم را مشت می کنم ، نفس بزن ، ذره ذره بمیر در وجودم . . .}